Nie panikuj: postępowanie w sytuacjach kryzysowych na morzu

Na wakacjach na jachcie sytuacje awaryjne zazwyczaj nie są pierwszą myślą, nie dlatego, że jest się nieodpowiedzialnym, ale po prostu dlatego, że łatwiej jest skupić się na dobrej zabawie. Ale...

Czasami coś idzie nie tak, czasami dzieje się coś, co zmusza nas do stosowania procedur, które znamy, ale których nie doświadczyliśmy w prawdziwym scenariuszu awaryjnym.

W takich przypadkach procedury, a przede wszystkim nastawienie, robią różnicę.

Postawa jest zdecydowanie najważniejszym aspektem dla każdego, kto przejmuje dowodzenie nad jednostką pływającą, niezależnie od jego doświadczenia lub wielkości danej łodzi. Mówimy tutaj o świadomości i odpowiedzialności.

Dobrze wiemy, że posiadanie napisu "skipper" na plecach lub twierdzenie, że nim jesteś, nie czyni cię automatycznie kapitanem łodzi. Trzeba się tym wykazać, a co za tym idzie, zostać uznanym w tej roli. Dlaczego? Ponieważ jest to rola, którą zdobywa się dzień po dniu dzięki zaufaniu ludzi na pokładzie, którzy tworzą załogę.

Pierwszą rzeczą, o której należy pamiętać, jest to, że morze jest naprawdę rozległe, a proszenie o pomoc nie przypomina dzwonienia do przyjaciela i mówienia: "Hej Joe, mój samochód zepsuł się przed pubem Red Lion, czy możesz po mnie przyjechać, a ja postawię ci piwo?".

Moja pierwsza rada jest taka, że zawsze powinno być "dwóch z was" przydatnych do wszystkich procedur pokładowych: upewnij się, że co najmniej dwóch członków załogi może natychmiast zlokalizować gaśnice pokładowe i wie, jak z nich korzystać(przy okazji, jak ugasić pożar, gdy bekon na patelni zapali się i wymknie się spod kontroli? odpowiedź znajduje się na dole artykułu); upewnij się, że co najmniej dwóch członków załogi wie, jak uruchomić i korzystać z tratwy ratunkowej, a kolejne dwie osoby wiedzą, jak używać wizualnych sygnałów awaryjnych.

Zgodnie z tą zasadą ważne jest, aby co najmniej dwóch członków załogi biegle posługiwało się radiem VHF i potrafiło odczytywać instrumenty, aby podać przynajmniej dokładną pozycję GPS.

Pamiętaj, że jeśli nie jesteś w swoim kraju ojczystym (lub jeśli nie czujesz się pewnie w lokalnym języku), międzynarodowym językiem niebezpieczeństwa na morzu jest angielski, którym operatorzy na całym świecie posługują się z wystarczającą biegłością. Przed wypłynięciem warto przeprowadzić małą symulację rozmowy, aby utrwalić kilka angielskich zwrotów niezbędnych do podstawowej, ale skutecznej komunikacji.

Wystąpiły kłopoty, musimy poprosić o pomoc. Jak już wspomniałem, przede wszystkim należy zachować spokój.

Istnieją zarówno komunikaty głosowe, jak i sygnały wizualne.

Zacznijmy od komunikacji głosowej: najprostszą i najbardziej natychmiastową metodą jest użycie telefonu komórkowego. Jeśli jesteś w zasięgu sygnału telefonicznego, wystarczy zadzwonić do straży przybrzeżnej, podając szczegóły sytuacji awaryjnej i swoją lokalizację, aby wszystko rozwiązać. Tak po prostu.

Jednak najczęściej stosowaną metodą komunikacji głosowej jest połączenie radiowe VHF.

W przeciwieństwie do bezpośredniego połączenia za pomocą telefonu komórkowego, połączenie VHF jest kierowane do każdego, kto słucha w zasięgu radia; dlatego prawdopodobieństwo otrzymania pomocy jest wyższe. Komunikacja odbywa się za pośrednictwem międzynarodowego kanału ratunkowego (kanał 16) i odbywa się zgodnie z ustalonymi i precyzyjnymi protokołami.

Istnieją trzy poziomy alarmowe, które mogą być komunikowane przez radio: Mayday, Pan Pan i Securité. Wszystkie trzy poziomy mają ten sam format.

Wezwanie Mayday (wywodzące się z francuskiego "m'aider") jest używane do sygnalizowania bezpośredniego zagrożenia dla integralności statku lub życia jednego lub więcej członków załogi. Wezwanie musi zawierać następujące informacje: nazwę jachtu, pozycję GPS, rodzaj sytuacji awaryjnej (medyczna, pożar, zatonięcie łodzi itp.) oraz liczbę i stan członków załogi.

Przykład wezwania MAYDAY

• "MAYDAY MAYDAY MAYDAY" (trzy razy)
• "Jacht Lady F" (trzykrotnie nazwa jachtu)
• "Nasza pozycja to 44° 30' N 8° 30' E"
• "Prosimy o natychmiastową pomoc z powodu pożaru na pokładzie".
• "Na pokładzie znajduje się sześć osób dorosłych i dwoje dzieci".
• "Przygotowujemy tratwę ratunkową do uruchomienia".
• "OVER"

Jeśli nie ma odpowiedzi na wezwanie, powtórz je po dwóch minutach; w międzyczasie kontynuuj rozwiązywanie sytuacji awaryjnej najlepiej, jak to możliwe.

Zalecam przygotowanie wodoodpornego arkusza z danymi łodzi do wyświetlenia w pobliżu sprzętu VHF. W ten sposób, niezależnie od sytuacji, nawet niedoświadczony członek załogi może wykonać połączenie. Przed wyruszeniem w morze z nową załogą warto wyjaśnić, jak nawiązać połączenie. Podczas odprawy należy również omówić podstawowe zasady obsługi radia VHF i miejsca, w których można znaleźć cały pozostały sprzęt bezpieczeństwa.

Jeśli sytuacja awaryjna nie zagraża bezpośrednio życiu (np. awaria silnika), używamy wezwania Pan Pan (z francuskiego "Panne panne") i postępujemy zgodnie z tą samą procedurą, co w przypadku Mayday. Z drugiej strony, wezwanie Securité jest zwykle używane przez stacje brzegowe do dostarczania aktualnych informacji o pogodzie lub potencjalnych zagrożeniach nawigacyjnych.

Możemy go również użyć do zgłoszenia, na przykład, pływającego kontenera na środku morza; w tym przypadku nasze zaangażowanie zakończy się, gdy tylko otrzymamy potwierdzenie od Straży Przybrzeżnej, że przejęli raport.

Jeśli nasze radio VHF jest w nie wyposażone, możemy zainicjować cyfrowe wywołanie selektywne (DSC). Urządzenie to - zwykle oznaczone czerwonym przyciskiem "Distress" - umożliwia automatyczne wywołanie Mayday na cyfrowym kanale awaryjnym, który będzie odbierany przez wszystkie stacje lądowe lub morskie. Wywołanie odbywa się poprzez przytrzymanie przycisku Distress przez 5 lub 6 sekund, po czym przez kilka minut czeka się na odpowiedź. Po 10 lub 12 minutach, w przypadku braku odpowiedzi, można powtórzyć wywołanie Distress lub wykonać zwykłe wywołanie VHF.

Inne metody, o których pokrótce tutaj wspomniano, obejmują radiopławę EPIRB( Emergency Position Indicating Radio Beacon ), urządzenie pływające (jachtowe lub osobiste), które po aktywacji sygnalizuje naszą pozycję za pośrednictwem satelity.

Jeśli naprawdę znajdujemy się na błękitnych wodach, możemy użyć telefonu satelitarnego lub urządzenia radiowego Single Sideband (SSB) do wykonywania połączeń na falach HF lub MF dalekiego zasięgu.

Nie mniej ważne w sytuacji awaryjnej są sygnały wizualne (rakiety, flary i sygnały dymne), które po aktywacji pozwalają być widocznym nawet kilka kilometrów dalej, zarówno w dzień, jak i w nocy, i łatwo zauważonym przez samolot.

Główną zasadą wychodzenia z kłopotów jest... nie wpadanie w nie w pierwszej kolejności. Jest to bardzo mądra sugestia, gdy siedzisz przy klawiaturze komputera, ale trudniej jest ją zastosować w praktyce, gdy jesteś na morzu. Na pokładzie słowa kluczowe to przygotowanie, komunikacja i ostrożność.

Jeśli pogoda się pogorszy, nie wypływaj w morze. Podczas nocnej żeglugi zawsze noś kamizelki ratunkowe. Nie chodź boso po pokładzie i upewnij się, że cała załoga jest poinformowana o procedurach awaryjnych i sprzęcie bezpieczeństwa. Mógłbym tak wymieniać bez końca, ale główna rada brzmi: zachowuj się tak, jak podpowiada ci wewnętrzny głos, głos instynktu samozachowawczego.

Jeśli patelnia się zapali, NIE UŻYWAJ WODY: w przypadku braku koca gaśniczego, odpowiednią osłoną do zdławienia ognia może być pokrywka lub nawet inny garnek, trzymając go za uchwyt jako osłonę.

Żegnajcie, koledzy, do zobaczenia wkrótce na pokładzie!